'De pers koos massaal de kant van Aron Winter en Richard Witschge toen ik ze vertelde dat er geen plaats meer voor ze was. Dat was een niet te winnen strijd omdat Winter en Witschge zeer gerenommeerde voetballers waren. De eerste reactie is dan: "Die trainer is gek geworden, hij zet de zeventienjarige Van der Vaart en Galásek erin". Achteraf is het goed te verklaren, maar op dat moment niet. Met alle respect voor Aron en Richard, want dat zijn prima jongens, maar ik deed het voor Ajax. John van 't Schip zei: "Co, je hebt gelijk, maar besef wel dat je nu met vuur speelt". Ja, maar ik moet toch doen wat het best is voor Ajax! Als ik aan mezelf dacht, had ik wel een systeempje neergezet waarin we meer naar achteren leunden en beiden wel konden functioneren. Maar ik dacht aan het toekomstperspectief van Ajax dat moet domineren en goals maken. En Ronald Koeman kan ze nu zonder problemen aan de kant houden. Want inmiddels heeft iedereen kunnen zien dat Van der Vaart een fenomeen is, O'Brien een heel goede voetballer, net als Maxwell en Cruz, terwijl Galásek er onder Koeman ook altijd staat. Ik was de wegvoorbereider (wegbereider, FB), ik heb de zaak moeten slopen. Wat goed was heb ik overeind laten staan.'

Co Adriaanse heeft het fundament gelegd voor het Ajax van nu. Hij werd ongeveer een jaar geleden ontslagen als trainer van Ajax. Ronald Koeman volgde hem op en zette na de winterstop een uitstekende serie neer, met het kampioenschap en de beker als resultaat. De voorgangers van Adriaanse, Morten Olsen en Jan Wouters, werden ook allebei ontslagen omdat ze aan het zo heilige systeem begonnen te morrelen.
   Toen Adriaanse dreigde te worden ontslagen, in augustus 2001, stond de dubbele confrontatie tegen Celtic voor de deur, laatste voorronde voor de Champions League. In de thuiswedstrijd stelde Adriaanse vier aanvallers op en slechts twee middenvelders. Celtic liet Ajax geen enkele kans en won met 1-3. Voor de uitwedstrijd leek Ajax kansloos. Een groot aantal blessures dwong Adriaanse zonder vleugelspelers te spelen. Daarom werd er in Berlijn een oefenwedstrijd tegen AS Roma georganiseerd, één van de grootste counterploegen van Europa. In die wedstrijd testte Adriaanse een nieuw concept uit, een 3-5-2, die niet per se ultra-defensief hoefde te zijn, maar wel meer was gericht op komende spelers en minder op positiespel.
   De uitwedstrijd tegen Celtic werd een groot succes. Wamberto maakte in de 30ste minuut 0-1 en de verdediging bleef meer dan overeind. Met deze Berlijnse Muur bleef Ajax wedstrijden lang ongeslagen. Later in het seizoen kon Adriaanse het accent meer naar voren leggen. Toen er drie thuiswedstrijden achter elkaar verloren gingen, werd hij toch ontslagen.
   Ronald Koeman volgde hem op en kreeg een aantal spelers beter aan de praat. Zo kwam hij er eindelijk achter dat Mido helemaal geen linksbuiten is (kwam ik meteen in zijn eerste wedstrijd al achter, kijk maar). Als centrale spits werd hij bijna clubtopscorer met twaalf goals (waarvan tien onder Koeman). Ook na de blessure van Van der Vaart bleef Ajax constant.
   Zelfs in de Champions League presteert Ajax redelijk. Ronald Koeman heeft als oud-speler zoveel gezag, dat hij er wél mee wegkomt om met een spits minder en drie centrale verdedigers te spelen.

In Stade Gerland verliest Olympique Lyon niet vaak. Ajax slaagde erin om de rijke Fransen te ontregelen. De creatieve middenvelders Dhorasoo en Juninho kwamen niet in het stuk voor, omdat ze succesvol werden ontregeld door Trabelsi en Maxwell. Europese debutant Nigel de Jong (nog geen jaar ouders dan ik, op 30 november achttien jaar) hield zich fantastisch staande. In de zevende minuut lanceerde hij met een prachtige pass met buitenkans rechts Zlatan Ibrahimovic. De aanval mondde uit in de zo belangrijke vroege 0-1. De Jong hield Sydney Govou in bedwang. Ajax streed voor elke meter. Victor Sikora, die als linksbuiten nog niet voldoende uit de verf komt, bikkelde onverzettelijk op het middenveld. Olympique Lyon kreeg niet al te veel kansen, en met kunst en vliegwerk werden ze uit het doel van Didulica gehaald. Eén bal passeerde waarschijnlijk wel de lijn, maar die werd door Abwerchef Chivu van de lijn geruimd. In ieder geval keurde scheidsrechter Vassaras de goal niet goed. Rafael van der Vaart, terug na bijna twee maanden blessureleed, maakte zijn rentree en streed gewoon mee. Lyon wisselde er nog maar eens twee spitsen in. In de laatste minuut werd een actie van Maxwell bekroond door Van der Vaart. De 19-jarige middenvelder liep op dat moment op zijn laatste benen en bezegelde de zege met een droog schot.