| Bijz.: | | |
Wilfred Bouma had een ongelukkig debuut. De polyvalente PSV'er werd opgeroepen omdat hij door zijn vorm en opgesteld door
het aantal geblesseerde Oranjeklanten. Bouma stond geïsoleerd op de linksbuitenplaats, omdat Van Bronckhorst achter
hem een dramatische wedstrijd voetbalde en meer ballen onnodig verloor dan aansluiting bracht, en tegenstander Steve Carr
nooit verslapte. Van Gaals wissels waren al opgebruikt toen Bouma twintig minuten voor tijd geblesseerd raakte, maar de
Brabander speelde door, ondanks dat hij overal pijn voelde aan het eind van de wedstrijd. Dit is ook één van
de redenen dat de linkspoot maar één nuttige voorzet kon brengen, maar feit is, dat Bouma meer een loper
is dan een echte raslinksbuiten à la Moulijn. Maar hij is wel een bijzonder goed bruikbare speler, door zijn polyvalentie
en winnaarsmentaliteit. |
| Bijz.: | | | Louis van Gaal coachte zijn eerste interland voor Oranje. De Amsterdamse succescoach kan onmogelijk tevreden zijn met zijn debuut, al was het alleen maar omdat zijn team punten verspeelde tegen Ierland. Maar er was vanavond meer aan de hand dan alleen puntverlies. Nederland speelde behoorlijk ongegroepeerd en was niet scherp in de duels, maar begon plotseling wel te vechten toen het met 0-2 achter stond, wat betekent dat de vedettes op de automatische piloot de wedstrijd probeerden uit te spelen. Dat kan nooit de bedoeling zijn van een interland. Is de eerste bijeenkomst in Hoenderloo, waarin de teleurstelling van het afgelopen EK verwerkt moest worden en AGOVV met 0-9 werd verslagen, soms niet genoeg traumaverwerking geweest?
Het ging al mis in de voorbereiding op dit eerste WK-kwalificatieduel. Legio spelers haakten af met blessures: negen stuks. In hun plaats werden onervaren spelers of oude bekenden opgeroepen. Opvallend waren de namen van Richard Witschge, hiervoor al goed voor dertig interlands maar voelde zich verkeerd behandeld door Guus Hiddink, Jeffrey Talan, en Jong Oranje-spelers Jan Vennegoor of Hesselink, Mark van Bommel (later weer afgevallen), Anthony Lurling, Wilfred Bouma en Arnold Bruggink. Op het veld werd Nederland vervolgens overrompeld door de vechtlust en het voetballende vermogen van Ierland. Omdat Witschge niet genoeg met zijn vrije rol deed en het duo Konterman-De Boer niet inschoof, waren de Ieren heerser van het middenveld. Nederland kwam niet tot opbouwen omdat Van Bronckhorst elke bal inleverde en ook Reiziger heel krampachtig speelde. Pas toen Ierland met 0-2 leidde, werd de leeuw in Holland wakker en kon er ineens wél gevochten worden, hetgeen nog een punt opleverde, omdat de Ierse pijp leeg was door het energieke spel. |
