Voetbalartikelen

Interview met Sonny Silooy

Klik hier als je geen blauwe balk boven ziet
15 november 2001
Dit artikel is ook verschenen in Socius 2 2001/2002

Dit is het tweede deel in de serie over sport die dit jaar in de Socius staat, over oud-Ajacied en -international Sonny Silooy (38).

We stapten om half vijf in de trein om naar Gorinchem te gaan, waar we Silooy zouden interviewen bij zijn huidige amateurclub Unitas. We hadden alleen meer dan een half uur vertraging, en toen we Silooy opbelden dat we er waren, stond hij al in de kleedkamer. Dan maar een gesprekje na de training. We gingen dan maar even Gorkum in, waar ze geen McDonald's bleken te hebben, maar gelukkig wel een shoarmatent en een Febo.
   Daarna wilden we naar sportpark Molenvliet lopen, waar tweedeklasser Unitas traint. Iedereen aan wie we de weg vroegen, zei dat het nog heel ver was. Na een tijdje kwamen we daar wel aan. In de kou keken we nog naar het einde van de training. Silooy stond te keepen, omdat alledrie de keepers van het eerste geblesseerd waren. De oude verdediger stond aan het begin van elke aanval. Hij vond het alleen niet zo leuk toen een spits keihard op z'n handen schoot ('t deed nogal zeer).
   Toen de training afgelopen was, kwam hij naar de kantine. Silooy kon het wel waarderen dat we al die tijd waren blijven wachten en niet terug naar huis waren gegaan.

Op zijn vijftiende ging Sonny Silooy van ZVV in Zaandam naar Ajax. Toen hij zeventien was zette trainer Aad de Mos hem al in het eerste. Als dat niet was gelukt, wat was hij dan geworden? 'Als ik niet bij Ajax aan de bak was gekomen, was dat wel gelukt bij een andere club. Ja, ik heb wel een diploma, iets van bouwkunde/metaalkunde of zo. Maar ik ben wel blij dat ik prof ben geworden.' Silooy ging in het seizoen na de winst van de Europa Cup II onder Johan Cruijff naar de Franse club Matra RC Paris. In die tijd speelde hij linksback in het Nederlands elftal. Als hij niet geblesseerd was geraakt aan zijn oogkas, had hij het EK van 1988 gespeeld, dat Oranje uiteindelijk won. In 1989, toen hij terug bij Ajax was, scheurde Sonny de kruisband van zijn knie af. Toen heeft hij een jaar niet kunnen spelen. Langzamerhand herstelde hij wel van die blessure, maar toen Michael Reiziger in 1994 terugkeerde van een huurperiode, verloor Silooy zijn plek in de selectie. In het geweldige seizoen 1994/'95, toen Ajax ongeslagen kampioen werd en de Champions League won, heeft hij geen minuut gespeeld.
   Door een blessure van Reiziger speelde Silooy in het seizoen erna wel af en toe. In de Champions League-finale van '96 tegen Juventus durfde bijna niemand bij Ajax een strafschop te nemen in de beslissende serie. Toen Van Gaal na twee keer vragen weer terugkwam bij Silooy, bij gebrek aan beter, kon hij niet weigeren. Sonny had een keer in een vriendschappelijke wedstrijd een penalty benut, maar verder nooit. 'Natuurlijk wist ik wel dat er 67.000 mensen op de tribunes zaten en vijftig miljoen mensen voor de tv, maar ik was niet zenuwachtig. Ik koos wel gewoon mijn vaste hoek uit, maar hij belandde zomaar in de andere hoek. Daarna kwam Davids nog, maar dat was al helemaal een drama. Die schoot gewoon door het midden.' Juventus benutte alle strafschoppen en won de cup met de grote oren.

Die gemiste strafschop was de laatste bal die Sonny Silooy namens Ajax, waar hij vijftien seizoenen voor speelde, raakte. Hij werd getransfereerd naar Arminia Bielefeld, een Duitse staartploeg. 'Ik kon ook naar Lissabon of Marseille, maar daar had ik geen zin in. Frans is een klotetaal en dan zouden mijn kinderen dat moeten leren. Portugees lijkt me al helemaal niks. Bovendien was Zaandam maar drie uur rijden vanuit Bielefeld. De trainer had me beloof dat ik linksback zou spelen in een 4-4-2-systeem. Dat leek me wel wat, maar al gauw ging hij 3-5-2 spelen. Dan moet je de hele linkerkant belopen en dat vond ik niks. Toen zei ik er wat van. Ze hadden sowieso daar geen verstand van voetbal, en ik gaf wat aanwijzingen op de training. Daar houden ze daar niet van. Het is daar ja en amen.' Het Duitse avontuur werd dus geen succes. Daarna belde De Graafschap. 'Het eerste seizoen was alles okee, maar daarna hebben ze me een kunstje geflikt. Het bestuur had tegen de nieuwe trainer gezegd dat ik er niet meer zou zijn. Hij stond dus een beetje raar te kijken toen ik me gewoon voor de eerste training meldde. De nieuwe trainer Frans Thijssen was een grote voetballer, maar hij is een beetje te aardig.' Zo eindigde zijn mooie carrière nogal lullig. Zijn docent op de trainerscursus die hij volgde vroeg of hij soms interesse had om bij Unitas te komen. 'Ik wilde niet te dicht in de buurt van Amsterdam spelen, want dan krijg je telkens dat gezeur, van: "hee, dat is Silooy, van Ajax". Hier is dat ook wel zo, want ik heb nog nooit zo veel schoppen gehad als nu als amateur. Tegenstanders letten natuurlijk wel extra op je. Gorkum is gelukkig niet veel meer dan een uur rijden als je niet in de spits zit.'
   In zijn eerste seizoen bij de tweedeklasser speelde Silooy linksbuiten en linkshalf, omdat hij dat leuk vond. Later belandde hij op een natuurlijker positie, namelijk centraal in de verdediging.
   Verder houdt hij zich bezig met zijn kinderen (een dochter van negen en een zoon van elf, van wie hij het voetbalteam traint) en in juli en augustus met een beachvoetbalcompetitie. Samen met andere oud-internationals zoals Simon Tahamata, Danny Blind, John van 't Schip, Rob Witschge en Dick Schoenaker is er een competitie van vijf tegen vijf spelers die een wedstrijd van drie keer tien minuten spelen.
   Sonny Silooy is sinds hij weg is bij Ajax, welgeteld vier keer komen kijken. De Arena (die er sinds '96 staat) vindt hij vreselijk, en Fred Grim is nog de enige Ajacied waar hij ooit mee samenspeelde. 'Ze staan bovenaan, maar ik vind er geen fuck aan hoe ze spelen. Co Adriaanse mag ik niet. Rare kwast. Van Gaal vind ik ook een eikel. Ik had altijd veel problemen met hem. In elk ander land zou hij nu trouwens zijn ontslagen. Cruijff zou de beste bondscoach zijn. Dat is de beste trainer die ik heb gehad, en ook als mens de beste. Hij was trouwens ook de beste voetballer waar ik mee heb samengespeeld. Maar die wil het waarschijnlijk niet worden.'
   Sinds 1981 is er wel veel veranderd in het voetbal, zegt hij: 'De ruimtes zijn veel kleiner geworden. Vroeger kon je gewoon nog een bal aannemen en oplopen, maar tegenwoordig staan ze dan meteen voor je. Alles gaat veel sneller en tactisch is iedereen ook gegroeid. Maar het niveau en de techniek zijn gedaald, over de hele linie. De internationals hebben een veel slechtere techniek dan vroeger, maar ook hier in de tweede klasse is niveau gedaald'.
   Wat doet Sonny Silooy in de toekomst? Waarschijnlijk gaat hij hierna nog een jaartje door bij Unitas en stopt hij als hij 39 is. En daarna? 'Ik zou geen trainer willen worden, in ieder geval geen hoofdtrainer. Misschien ooit assistent in het betaalde voetbal, maar dat hoeft ook niet zo nodig.'
   Gelukkig hoefden we de terugweg naar het station niet te lopen, want we kregen een lift in z'n auto.